นิทานลูกโป่ง

posted on 21 Feb 2013 21:37 by bluezy in ShortFiction directory Fiction

ตรงหน้าของฉันเป็นสมุดบันทึกที่ไม่ได้เขียนนานเป็นเดือนแล้ว

ไม่ใช่ว่าลืมหรือชีวิตช่วงรอบเดือนที่ผ่านมามันไม่น่าสนใจพอที่จะเขียนบันทึกอย่างที่ฉันชอบทำ

แต่ช่วงเวลานี้ชีวิตของฉันมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นมา

ไม่ว่าจะสุขหรือเศร้า ฉันพยายามหาทางหลายๆ ทางที่จะทำนู่นนี่นั่นไม่ให้ต้องคิดอะไรมาก

สุดท้ายแล้วฉันกลับทำไม่ได้เลย…

 

กุมภาพันธ์

ฉันเขียนชื่อของเดือนลงบนแผ่นกระดาษว่างเปล่า

กุมภาพันธ์

กุมภาพันธ์

ไม่น่าเชื่อว่าเหตุการณ์มันจะเหมือนเกิดซ้ำอยู่ที่เดือนนี้

กุมภาพันธ์

 

1

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…

ยังมีเด็กชายคนหนึ่งซึ่งอยากได้ลูกโป่งสีสวยมาไว้ในครอบครอง

แม้ว่าจะพยายามวิ่งไล่จับเท่าไหร่ เด็กชายก็ไม่เคยคว้าลูกโป่งมาได้ซะที

คล้ายใกล้เพียงเอื้อม แต่พอคว้ากลับลอยหายไปอีกครั้ง

เด็กชายบอกตัวเองว่าจะไม่ยอมแพ้ เขาจะต้องคว้าลูกโป่งมาเป็นของเขาให้ได้

 

กาลครั้งนั้นเอง… ยังมีเด็กหญิงที่นั่งมองการกระทำของเด็กชายอยู่ด้วยความรู้สึกขบขัน

เธอเมีลูกโป่งในมือ และแน่นอนว่าเพราะเป็นลูกเดียวที่เธอมีอยู่ เธอย่อมรักมันเป็นธรรมดา

เธอทำมันหลุดมือไปแล้ว

ทั้งที่เอื้อมคว้าก็ถึง เธอกลับปล่อยให้มันลอยหายไป

และคิดในใจว่าเธอไม่จำเป็นต้องไขว่คว้าลูกโป่งนั้น ถ้ามันเป็นของเธอ มันจะลอยกลับมาหาเอง

 

2

กระทั่งวันหนึ่ง…

เด็กหญิงเดินเล่นไปตามทุ่งทานตะวันสีเหลืองสด เด็กหญิงก็ได้พบเด็กชายคนเดิมยังวิ่งตามหาลูกโป่งที่เขาพึงใจอยู่

เธอนึกอยากจะหัวเราะแต่ก็สงสารเขา เธอจึงได้แต่บอกเขาว่าเขาควรจะพอแค่นี้… อะไรที่ไม่ใช่ของเขา เขาไม่มีวันจะคว้ามาได้ และลูกโป่งบนโลกก็มีเป็นร้อยพันหมื่นแสนล้านลูก

ก็แค่ลูกโป่ง ลูกไหนก็เหมือนกัน

 

เด็กชายได้ยินดังนั้นก็นึกโกรธขึ้นมา

เขาไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับคนที่ไม่เข้าใจอะไรเลย… ลูกโป่งแต่ละลูกสำหรับเขามันไม่เหมือนกัน แต่ให้บนโลกนี้จะมีลูกโป่งอีกร้อยพันหมื่นแสนล้านลูก

มันก็แทนลูกที่เขาอยากได้ไม่ได้อยู่ดี

เขาเพียงแต่บอกกับเธอว่า วันหนึ่งที่เธอไปเจอลูกโป่งใหม่ๆ และพบว่ามันแทนที่ลูกโป่งที่เธอปล่อยหลุดมือไม่ได้ เธอจะเข้าใจสิ่งที่เขาทำ

 

เด็กหญิงยักไหล่อยางไม่เห็นด้วย… แล้วเดินออกมา

 

3

 

หลายปีผ่านไป

ลูกโป่งของเด็กชายซึ่งกลายเป็นเด็กหนุ่มได้ลอยไปอีกซีกโลกหนึ่ง

เขาไม่ได้พบเด็กหญิงซึ่งคงจะเปลี่ยนเป็นเด็กสาวอีกครั้งเลยนับตั้งแต่วันนั้น

 

แต่วันนี้เขาหยุดที่จะวิ่งไล่ตามสิ่งที่เขาไม่มีวันคว้ามาได้แล้ว

เขานึกอยากจะบอกเธอ… ว่าจริงอย่างที่เธอพูด

อะไรที่มันเป็นของเขา มันก็จะเป็นของเขา

อะไรที่มันไม่ใช่ แม้เขาจะพยายามเท่าไหร่… มันก็ไม่ใช่วันยังค่ำ

 

เขาถอนหายใจ เงยหน้ามองลูกโป่งหลากสีสันทีลอยอยู่เกลื่อนฟ้า

เขายังคงไม่อยากได้ลูกโป่งลูกไหนอีก

… แต่สักวัน เขาเชื่ออย่างนั้น

ต้องมีลูกโป่งที่เป็นของเขาและเขาไม่ต้องพยายามไขว่คว้าไล่ตามจนเหนื่อยขนาดนี้

สักวัน

 

4

เธอทรุดตัวลงนั่งที่ม้านั่งอย่างเหนื่อยอ่อน

นึกถึงเขาขึ้นมา

 

วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่เธอวิ่งตามหาลูกโป่งแสนสวยที่เธอเคยปล่อยหลุดมือไปเมื่อครั้งยังเยาว์จนเหนื่อย

… แต่ก็ไม่พบ

จริงอย่างที่เขาว่า… สุดท้ายแล้วต่อให้มีลูกโป่งจำนวนมากมายมหาศาลมากองตรงหน้าเธอ มันก็ไม่มีวันแทนที่ลูกโป่งลูกนั้นของเธอได้

เธอจึงต้องพยายามตามหาสิ่งที่เคยปล่อยให้หลุดมือไป

แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่มันกลับยิ่งหลุดลอย บางครั้งลูกโป่งลูกนั้นก็ลอยมาอยู่ตรงหน้า แต่พอเธอเอื้อมคว้ามันก็ลอยหายไปต่อหน้าต่อตา

เธอเหนื่อยเหลือเกิน

แต่ไม่ว่าจะเหนื่อยสักเท่าไหร่ เธอจะไม่มีวันยอมแพ้

สักวัน เธอเชื่ออย่างนั้น

ต้องมีสักวันที่เธอคว้าลูกโป่งกลับมาเป็นของเธอให้ได้

สักวัน

 

 

หน้าสมุดของฉันไม่มีเนื้อหาอื่นใดนอกจากคำว่ากุมภาพันธ์เขียนอยู่นับสิบ

ฉันถอนหายใจ พลิกกลับไปหาเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ปีที่แล้ว

… แต่ก็ไม่มี

 

ถ้าอย่างนั้นสองปีก่อนหน้านี้อาจจะมี

ใช่…

กลีบกุหลาบสีแดงที่แห้งกรอบร่วงหล่นลงมาเมื่อฉันเปิดไปถึงบันทึกในเดือนกุมภาพันธ์เมื่อสองปีที่แล้ว

ครั้งหนึ่งมันเคยเป็นส่วนประกอบในช่อกุหลาบสีแดงสดสวยงาม

และไม่กี่วันถัดจากนั้นมันก็แห้งเหี่ยวโรยรา และฉันก็โยนมันทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจและเก็บไว้เพียงแค่กลีบเดียวเท่านั้น

 

ฉันคิดถึงเด็กชายคนหนึ่งซึ่งไม่เคยย่อท้อต่อการวิ่งตามลูกโป่ง

ฉันนึกถึงเด็กหญิงที่ปล่อยให้ลูกโป่งที่ตัวเองรักหลุดลอยไปอย่างน่าใจหาย

ตอนนี้เด็กชายคนนั้นไปอยู่ไหนแล้วฉันเองก็ไม่รู้

แต่ฉันรู้ดีว่าเขาคงมีความสุขกับการเลิกไขว่คว้าและได้พบกับลูกโป่งแสนน่ารักที่จะไม่ลอยจากเขาไปอีก

 

ส่วนเด็กหญิงคนนั้น

ที่เคยปล่อยลูกโป่งหายไปอย่างไม่รู้สึกอะไร

เด็กหญิงคนนั้นไม่กล้าแม้แต่จะเที่ยวตามหาลูกโป่งเสียด้วยซ้ำ

 

เธอรู้ว่าแม้พยายามเท่าไหร่ เธอจะไม่มีวันได้คืนมา

เธอขี้ขลาดเกินกว่าจะทำอะไร

นอกจากอ่านบันทึกเดิมซ้ำไปซ้ำมาซ้ำไปซ้ำมาและซ้ำไปซ้ำมา

 

เด็กผู้หญิงคนนั้น

 

นั่นคือฉันเอง

 

 

 

 

 

 

 

ปล. สาเหตุที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะความสงสัยส่วนตัวล้วนๆ เลยค่ะ เราเห็นหลายคนมีความพยายามที่จะไขว่คว้าอะไรที่ดูยากลำบากเหลือเกินที่จะได้ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องหยุด บางคนเลือกที่จะปล่อยทุกอย่างไป แต่สุดท้ายเขาก็ต้องเสียใจ ดูแต่ละคนมีแง่คิดเกี่ยวกับการดำเนินชีวิตต่างกันไปมากมาย แต่เราว่าสุดท้ายไม่ว่าจะตัดสินใจไปทางไหน มันจะต้องมีบางความรู้สึกที่มันตัดกันอย่างในเรื่องนี้ :)

แต่ไม่ว่าคุณจะเป็นคนที่พยายามจนวินาทีสุดท้าย หรือปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไป การเคารพการตัดสินใจตัวเองและมีความสุขกับมันให้ได้ถือเป็นเรื่องที่ดีนะคะ ^ ^

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot! Hot!
ลูกโป่ง!!

#11 By ToUii on 2013-04-01 20:15

อ่านแล้วมันเศร้ายังไงบอกไม่ถูก
ลูกโป่งลูกนั้น ป่านนี้จะลอยไปถึงสุดขอบฟ้าหรือยังนะ...
surprised smile Hot! Hot!

#10 By littleffrog on 2013-03-29 11:42

x w x
ลูกโป่ง.................

Hot! Hot! Hot! Hot!
พี่กลัวลูกโป่งหว่ะ - -"
อันนี้พูดจริง
Hot! Hot! Hot!

#8 By Boymang*~ on 2013-03-16 22:15

ชอบเรื่องนี้จังเลย
ชีวิตมันไม่มีอะไรที่คาดเดาได้เลยจริงๆ
ต่อให้ตั้งใจหรือวางแผนอะไรไว้ดีขนาดไหน
เราไม่รู้เลยว่าควรไล่ตามต่อหรือหยุดไว้เีพียงเท่านี้ดี
big smile Hot!
ลูกโป่งก็คือลูกโป่งครับ
ตัวตนของมันเป็นอิสระ
เช่นเดียวกับความรัก
เขียนได้สวยมากครับผม (: Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#6 By 9'Ped on 2013-02-24 10:44

Hot!  เอาแนวคิดทั้งของเด็กชายและเด็กหญิงมาผสมรวมกัน big smile
เรื่องราวดีๆ Hot!

#4 By ปิยะ99 on 2013-02-22 11:02

Hot! Hot! Hot!
คว้าแบบพอดีๆ พอเอื้อมถึง
มันกำลังดีกับเราเลยคะbig smile big smile

#3 By YiM-YiiM on 2013-02-22 10:30

ลูกโป่งถูกเก็บไว้อย่างดี
ในใจของเราเอง
แค่หลับตาก็เห็น
big smile big smile big smile Hot! Hot! Hot!

#2 By Nirankas on 2013-02-22 10:00

Hot! Hot! Hot!

เขียนและทิ้งท้ายได้ดีมากครับ..

ผมว่าบางครั้งการที่เราอยากจะไขว่คว้าอะไรที่สูงจนเกินไป สุดท้ายแล้วเราก็จะเหนื่อย ท้อ และหยุดไปเองจริง ๆ
ตรงนี้แหละที่สำคัญ..

ไม่ควรสูงหรือต่ำเกินไป..

^^

ดีจังครับ..

ปล.หายไปนาน สบายดีนะครับผมconfused smile confused smile confused smile