มิถุนายน, 2550

ผมได้คุยกับเธอครั้งแรกผ่านโปรแกรม MSN

ถึงจะรู้ว่าเธอไล่แอดเพื่อนร่วมห้องเกือบทั้งหมด, ผมก็ดีใจอยู่อย่างดีที่ไม่ตกสำรวจ

เธอคุยสนุกดี, อันที่จริงต้องบอกว่าผมแกล้งเธอแล้วสนุกดี

ผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่คนนั้น, รุ่นพี่ของผมถึงชอบแวะมาที่ห้องเพื่อแกล้งเธอบ่อยบ่อย

รุ่นพี่คนนั้นคงจะชอบเธอเหมือนกันกับผม…

 

กรกฎาคม, 2550

รุ่นพี่คนนั้นก็ยังมาหาเธอเหมือนเดิมทุกเช้า

แต่ว่าก็มาแกล้งเธอจนเกิดเรื่อง, ความจริงผมก็ไม่รู้เรื่องเท่าไหร่หรอก

เพียงแค่ตอนเช้าเพื่อนร่วมห้องเอาจดหมายขอโทษของรุ่นพี่คนนั้นมาอ่านอยู่หน้าห้อง

เธอหน้าแดง, ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือว่าเพราะอาย

… แต่ก็ช่างมัน, เพราะว่าพอผมเรียกเธอว่า ‘ตัวเล็ก’, เธอก็เลิกสนใจกับจดหมายฉบับนั้น

เธอเรียกผมว่า ‘ตัวโต’ บ้าง, เพื่อนร่วมห้องก็เลยหันมาล้อเราสองคนแทน

เช้าวันนั้น, จดหมายฉบับนั้นไม่มีความสำคัญสำหรับทุกคนในห้องอีกต่อไป

 

สิงหาคม, 2550

เธอหน้าซีดทุกครั้งที่หมดคาบพละ

เพื่อนของเธอบอกว่าเธอเป็นโรคกระเพาะ, พอเล่นกีฬาแล้วก็จุกขึ้นมา

แต่ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่งที่เธอหน้าซีดมาก, บ่นว่าทั้งปวดท้องทั้งปวดหัว

ไม่มีใครในห้องมีพาราสักคนเดียว, ผมรีบวิ่งไปห้องพยาบาลที่อยู่อีกตึกหนึ่ง

พอมาถึงห้องกลับไม่กล้าเอาให้เธอ, ต้องส่งให้เพื่อนเอาไปให้… และไปนั่งมองเธออยู่ที่มุมของตัวเอง

จะว่าน้ำเน่าก็ได้, แต่ต่อไปผมคงพกพารามาทุกวัน, ถ้าเธอป่วยขึ้นมาอีกจะได้ไม่ต้องรอนานขนาดนี้

 

กันยายน, 2550

จะปิดเทอมแล้ว, ผมไม่อยากให้ปิดเทอมเลย

เพราะว่าปิดเทอมนี้เธอไม่ได้ลงเรียนพิเศษเหมือนเพื่อนคนอื่น, ผมคงไม่ได้เจอกับเธออีกหนึ่งเดือนเต็ม

 

ตุลาคม, 2550

ผมไม่ได้เจอเธอ, แต่ว่าได้คุยกับเพื่อนของเธอ

เพื่อนของเธอสองคนยืนยัน, ว่าจะช่วยผมเรื่องของเธอเต็มที่

อยากให้เปิดเทอมมาไวกว่านี้…

 

พฤศจิกายน, 2550

มีกีฬาสีตอนเปิดเทอม, ผมก็ยังไม่กล้าทำอะไรนอกจากคุยกับเธอผ่านโลกอินเตอร์เน็ตอยู่เหมือนเดิม

ดูเหมือนว่าที่เธอไปเข้าค่ายตอนปิดเทอมนั้น, เธอจะสนิทกับเพื่อนผู้ชายอยู่อีกหนึ่งคน

เพื่อนผมเลยพากันไซโคกันซะใหญ่, ผมก็ฮึดบ้าง

แต่พวกมันก็ยังไม่พอใจ, เพื่อนคนหนึ่งของผมเลยประกาศออกมา ‘ถ้ามึงไม่จีบ, กูจีบเอง’, และมันก็ทำตัวติดกับเธอไปอีกสองอาทิตย์

เป็นสองอาทิตย์ที่ผมหงุดหงิดไปตลอดเลย...

 

ธันวาคม, 2550

เธอไม่ค่อยคุยกับผมสักเท่าไหร่

ดูเหมือนว่าเธอจะคุยเรื่องของผมสักอย่างกับเพื่อนของเธอ, แต่เพื่อนของเธอก็ไม่ยอมบอกผมว่ามันเรื่องอะไร

วันนั้นเธอไม่สบายในหอประชุม, ตลกดีเหมือนกันที่เธอหนาวจนเพื่อนต้องส่งเสื้อกันหนาวไปให้เป็นสิบตัว

หลังจากออกจากหอประชุม, ผมพาเธอไปส่งที่ห้องพยาบาล, เธอทำเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างให้ผมฟัง, แต่ว่าก็ไม่ได้พูดออกมา

ผมอยากรู้ว่ามันเรื่องอะไร

 

มกราคม, 2551

เราอยู่ข้างสนามบอล

ผมบอกชอบเธอ, เธอขอโทษ

ผมบอกไม่เป็นไร, อีกสองปีผมจะลองใหม่อีกครั้ง

เธอเดินจากไปแล้ว, ผมทำได้แค่เพียงฝากเพื่อนเธอดูแลเธอด้วย

 

กุมภาพันธ์, 2551

วันวาเลนไทน์, เธอไม่ได้ไปโรงเรียน

เธออ่านหนังสืออยู่ที่บ้าน…

 

มีนาคม, 2551

เดือนเกิดเธอ

เดือนเกิดของผม

แต่เราไม่ได้เจอกัน

 

เมษายน, 2551

พฤษภาคม, 2551

มิถุนายน, 2551

กรกฎาคม, 2551

สิงหาคม, 2551

กันยายน, 2551

ตุลาคม, 2551

พฤศจิกายน, 2551

ธันวาคม, 2551

มกราคม, 2552

กุมภาพันธ์, 2552

ผมแทบจะไม่ได้คุยกับเธอเลย, เราอยู่คนละห้องกันแล้ว

เมื่อไหร่จะครบสองปี

 

มีนาคม, 2552

ที่โรงเรียนมีงานปัจฉิมของรุ่นพี่ที่ตรงกับวันเกิดเธอ, เธอกำลังจะรีบกลับบ้านไปทานข้าวกับแม่

ผมวิ่งจากรถไฟฟ้าไปในโรงเรียนเอาของขวัญไปให้เธอ, เธอหัวเราะแล้วตั้งชื่อตุ๊กตาตัวนั้นให้ผมฟัง

ผมดีใจที่ได้ให้ตุ๊กตากับเธอ

 

เมษยน, 2552

พฤษภาคม, 2552

 

มิถุนายน, 2552

เธอให้หนังสือเล่มหนึ่งกับผม, หน้าสี่สิบสองเขียนไว้ว่า

อยากให้เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อไป

ผมว่าผมเข้าใจเธอแล้ว

 

กรกฎาคม, 2552

สิงหาคม, 2552

กันยายน, 2552

ตุลาคม, 2552

พฤศจิกายน, 2552

ธันวาคม, 2552

เธอเคร่งเครียดกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย, เราอยากเรียนคนละคณะกัน

โอกาสได้เจอกันคงน้อยลงไปอีก

 

มกราคม, 2553

ผมไปเข้าค่ายที่เขาชนไก่, ได้คุยกับพื่อนสนิทที่เคยเข้าค่ายกับเธอ

ได้คุยกับเพื่อนสนิทของผม, มันบอกว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้วของผม

ผมต้องทำอะไรสักอย่าง…

 

กุมภาพันธ์, 2553

ผมพยายามจะตื่นเช้า, เพื่อจะได้เดินจากรถไฟฟ้าไปโรงเรียนพร้อมกันกับเธอ

แต่เธอทำท่าเหมือนจะหลบหน้าผม, เธอลากเพื่อนเธอเดินไปด้วยทุกเช้า

ผมถามว่าเธอยังอยากให้เราเป็นเหมือนหนังสือเล่มนั้นอยู่หรือเปล่า, เธอพยักหน้า

เธออยากให้เราเป็นเพื่อนกันเหมือนเคย

 

 

เรื่องของเราจบลงแล้ว 

 

พฤศจิกายน, 2554

ผมปิดสมุดบันทึกที่เพิ่งอ่านจบลงไป, ถอนหายใจ, ผมไม่เข้าใจว่าทำไมพักนี้เธอถึงพยายามจะชวนผมคุย

ทำไมเธอถึงทำท่าว่าจะกลับมา… ทำไม

 

 

ฉันปิดสมุดบันทึกของตัวเองลงด้วยน้ำตา

ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมฉันต้องมานั่งเขียนเรื่องราวตั้งแต่เราเจอกัน, อาจจะเป็นเพราะว่าฉันอยากรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

แต่ความจริงแล้ว… ฉันก็ไม่เคยรู้เลยว่าเขาคิดอะไร, เขาก็ไม่รู้ว่าฉันคิดอะไร

ที่ฉันพยายามทัก, อยากจะคุยก็เพียงเพื่อพูดเรื่องราวต่างๆ เหล่านั้นให้ชัดเจนขึ้น

 

ฉันเพิ่งเรียนรู้วันนี้ว่าบางทีที่ใครหลายคนบอกว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูดนั้นไม่จริงเสมอไป 

เพราะบางการกระทำ, ต้องการคำพูดยืนยันว่ามันแปลว่าอะไร, ในวันที่ไม่สายเกินไป

 

… อย่างวันนี้

 

 

 

 

 

ปล. เขียนนานมาก, นั่งจิ้ม, นั่งลบ, จิ้มใหม่, ลบใหม่, เหนื่อยเนอะ
ปล.2 สาเหตุที่เขียนเพราะว่าหลายครั้งที่เราคิดว่าการกระทำของเราบอกชัดแล้ว, แต่ว่าบางทีคนรับสารไปอาจจะไม่เข้าใจก็ได้นะ คนเรามันตีความกันได้หลายแบบ, อย่างน้อยพูดออกไปก็น่าจะดี จะได้ไม่ต้องค้างคาเนอะ :D
ปล.3 มีบางส่วนเป็นเรื่องจริง (เผื่อจะมีใครถาม ฮ่าๆ - - ใครเขาอยากรู้ก๊าน!), หนังสือเล่มนั้นคือหนังสือที่เอาไปเขียนใน สามบรรทัดสุดท้าย กลับไปย้อนอ่านกันได้ฮะ
ปล.4 ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์
ปล.5 เอากล่องทวิตเตอร์กลับมาละ ไปคุยกันได้นะคะ ^ ^

Comment

Comment:

Tweet

หลายๆการกระทำ มักต้องการคำพูด

และหลายๆคำพูดก็มักต้องการการกระทำ

เลยน่าจะทำสองอย่างเลยดีกว่าเนอะ
big smile big smile big smile Hot! Hot! Hot! Hot!

#27 By Gaewzler ☃ on 2011-11-24 14:55

ผมชอบเนื้อเรื่องที่บอกเล่าผ่านเวลา
มันทำให้เห็นความรู้สึกของตัวละครได้เป็นอย่างดี


(แอบตรงในบางช่วงด้วยล่ะ)


open-mounthed smile confused smile Hot! Hot!

#25 By อิสระรำพัน on 2011-11-18 03:07

#24 By Nutmufc Limitless on 2011-11-17 22:59

ฉันเพิ่งเรียนรู้วันนี้ว่าบางทีที่ใครหลายคนบอกว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูดนั้นไม่จริงเสมอไป

เพราะบางการกระทำ, ต้องการคำพูดยืนยันว่ามันแปลว่าอะไร, ในวันที่ไม่สายเกินไป

… อย่างวันนี้

มันขึ้นอยู่กับตัวเราเองครับ

#23 By bermvipreal (192.168.88.13, 125.27.68.224) on 2011-11-15 23:17

*** แก้ไขครับ - -"
-------------------------


ธันวาคม 2554


ผมจะกลับไปคุยกับเธอ แสดงออกทุกอย่าง อย่างที่ควรจะเป็น........... ไม่วา่าเธออยู่ที่ไหน


^^

#22 By หนวดหวานเอง on 2011-11-14 09:40

ธันวาคม 2554


ผมจะกลับไปคับเธอ แสดงออกทุกอย่าง อย่างที่ควรจะเป็น...........


^^Hot! open-mounthed smile

#21 By หนวดหวานเอง on 2011-11-14 09:38

นึกถึงเพลงนี้เลย http://www.youtube.com/watch?v=kFwCYlGesqQ&feature=related

#20 By นายอะติม on 2011-11-13 11:28

ถ้าเปนชีวิตจริง คนจะรักกัน
แค่มองตาก็เข้าใจกันแล้ว
แต่ถ้ารักข้างเดียว คนที่ไม่ชอบเรา
กะไม่ยอมรับในสิ่งที่เรามอบให้

บางคน คนที่เอาของมาให้เรื่อย ๆ
เราไม่ชอบเขาเลย แต่กับชอบ คนที่
ไม่เคยให้อะไรเรา แถมทำให้ร้องไห้บ่อย ๆ
เรากับรักเขา

sad smile Hot!

#19 By ปิยะ99 on 2011-11-13 09:04

กการกระทำสำคัญกว่าคำพูดก็จริง
แต่บางครั้งเราก็อยากได้คำพูด..เพื่อยืนยัน..ให้มั่นใจ big smile

#18 By jumpppq on 2011-11-12 23:57

ซึ้งมากๆเลยค่ะ; w ;Hot! Hot! Hot!
Hot! big smile big smile

ซึ้ง...เหงา เศร้า

เจ๋งครับ ^^

ชอบมากopen-mounthed smile

#16 By I am DangerousFox on 2011-11-12 20:23

ความรักมันต้องชัดเจน ! confused smile confused smile confused smile


Hot! Hot! Hot! Hot!

#15 By Lukung* on 2011-11-12 19:43

อ่านไป ลุ้นไปตลอดเลย
จบเศร้า
ฮือๆๆๆ
Hot! Hot! Hot!

#14 By Nirankas on 2011-11-12 19:42

ซึ้งเหงาๆ เอามาอ่านอีก นู๋ชอบ....บHot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#13 By posasa on 2011-11-12 17:18

นั่นสินะ การกระทำกับคำพูดมันก็สำคัญพอๆกันเนอะHot!
อ่านแล้วซึ้งค่ะ
เราว่าการกระทำสำคัญพอๆกับคำพูดเลย
น่าจะควบคู่ไปด้วยกัน ถ้าขาดสิ่งหนึ่งสิ่งใดไปมันเหมือนกับว่าที่เราพยายามอยู่นั้นมันยังไม่เต็มที่

Hot! Hot! Hot! Hot!

#11 By opalsiker on 2011-11-12 13:30

ถั่วต้มที่สุดเลยครับ การกระทำสำคัญมาก

แต่คำพูดนั้นก็สำคัญมากด้วยเช่นกัน

ยิ่งความรักระหว่างเพื่อนยิ่งต้องชัดเจน

ยิ่งพูดยิ่งเข้าตัวเอง

#10 By Gauygeng on 2011-11-12 12:51

Hot! Hot! Hot!

#9 By ' I'm E29AZA ' on 2011-11-12 11:58

^^

เราชอบอ่านเรื่องแนวๆนี้นะ

ว่างๆเขียนมาให้อ่านอีกนะ =)

#8 By ' I'm E29AZA ' on 2011-11-12 11:57

บางทีอยู่เฉยๆอาจมีผลดีกว่าการเดินหาอะไรบางอย่างที่ไม่ได้มา

อ่านแล้วนึกถึงเพื่อนคนนึงเลยยย

เศร้าคราบ บบบ

Hot! Hot! Hot! Hot!

#7 By Towhubod on 2011-11-12 11:21

Hot! Hot! Hot!

#5 การกระทำสำคัญกว่าคำพูด กดไลค์
อ่านแล้วซึ้ง นึกถึงตัวเองเลยแฮะ ฮ่า่ๆๆ

#6 By Raine+ on 2011-11-12 11:10

อ่านแล้วเศร้านิด ๆ แฮะ
เคยมีหลายคนบอกไว้ว่า การกระทำสำคัญกว่าคำพูด

แต่หากมองกลับกัน
บางครั้ง คำพูดหนึ่งคำก็แทนการกระทำได้เป็นล้านอย่าง :)

Hot! surprised smile Hot!

#5 By littleffrog on 2011-11-12 10:34

: D

ผ่านไปทุกนาที

ผ่านกี่ล้านนาที รักยังสวยงาม

ยังไม่แปรเปลี่ยนไป





เราต่างรอคอยอะไร

อะไร

อะไร
















และอะไร


จนช้าเกินไปสำหรับโอกาส และอะไร

บางอย่าง


เสมอ


*พอดี

#3 By Takoyahoya on 2011-11-12 10:29

มันก็จริงนะคะ
เราก็เคยเป็น พยายามชวนคุย ยิ้มให้ เขินอะไรทุกอย่าง
แต่เพื่อนก็บอกมันอาจไม่ชัดเจน
เพราะแม้เค้าจะรู้ว่าเราชอบ แต่รู้เพราะคนอื่นล้อ
ไม่เคยบอกด้วยตัวเองนี่นา sad smile sad smile
..
เป็นไปได้คงต้องทำสองสิ่งให้พอีดและสม่ำเสมอมั้งคะ big smile

#2 By Takoyahoya on 2011-11-12 10:28

การกระทำสำคัญก็จริงแหละ
แต่คนเราก็ไม่ได้กระทำตามความรู้สึกเสมอไป
ยังไงมันก็ต้องใช้คำพูดช่วยยืนยันด้วย

สิ่งที่หลายคนเรียกร้องหามากที่สุดก็คือ
"โอกาส" ที่จะได้ใช้คำพูดช่วยยืนยันในการกระทำ

แต่ความจริงช่างน่าเศร้า โอกาสเช่นนั้นหามีได้ยากเหลือเกิน
Hot! Hot! Hot! Hot!