BluEzY~

คราวที่แล้วอัพบล็อกไปถึงเพลง "เธอหมุนรอบรอบฉัน ฉันหมุนรอบเธอ" ของเฉลียง (ไม่รู้ว่าควรจะเติมคำนำหน้าว่า พี่ๆ อาๆ หรือลุงๆ ดี เอาแบบนี้ไปก่อนแล้วกัน 555)

นึกถึงเพลงหนึ่งขึ้นมา ก็คือเพลงนิทานหิ่งห้อย ซึ่งเป็นเพลงแรกๆ ที่เราจะนึกถึงเวลาพูดถึงเฉลียง เป็นเพลงที่ฟังแล้วรู้สึกว่าน่ารักดี ความจริงแล้วเราชอบเพลงนี้ก่อนที่จะรู้ว่าเป็นเพลงของเฉลียงอีกแหละ

ฟังแล้วชอบตรงที่ว่า ยายสอนหลานนั่นแหละ "จะมองเห็นความงามที่จริง อย่าขังความจริงที่เห็น อย่าขังความงาม" แล้วเด็กน้อยคนนั้นก็หลับฝันดีได้โดยไม่ต้องเอาน้องหิ่งห้อยมาขังไว้ใต้หมอน

มันเหมือนกับวัยรุ่นเดี๋ยวนี้รึเปล่าก็ไม่รู้ (พูดเหมือนตัวเองแก่มาก ความจริงก็วัยรุ่นแหละวะ) เอาตัวเองไปขังตามกระแส ตามแฟชัน เดี๋ยวๆ ก็บิ๊กอาบ เดี๋ยวๆ ก็ต้องทำตัวให้เหมือนดารมเกาหลี เอ้า! ถ่ายรูปไปก็ต้องแอ๊บแบ๊ว ขังตัวเองอยู่อย่างนั้นทั้งวันทั้งคืน หายใจเข้าก็เฮ้อ~ ตามกระแส หายใจออกก็เฮ้อ~ ตามกระแส แถมดูถูกประเทศตัวเองด้วย

ทั้งๆ ที่เราก็อยู่วัยเดียวกันนั่นแหละ แต่รู้สึกไม่เข้าใจเท่าไหร่เลยว่าทำต้องเอาตัวเองไปขัง จมจ่อมอยู่กับอะไรที่ไม่ใช่ตัวเราสักนิดแบบนั้นด้วย? แต่ก็นั่นแหละ ต่างคนต่างความคิดแหละ ใครจะทำอะไรแล้วสบายใจก็เชิญเหอะ ไม่ขอทำตาม เห็นแล้วเหนื่อย! 555

ยิ่งช่วงนี้มีกระแสแอนตี้เกาหลีมาจากการดูถูกคนไทยของคนเกาหลีด้วย ถามว่าเรารู้สึกอะไรมั้ยกับการที่ถูกเขาดูถูก เราว่าเราไม่โกรธนะ แต่แอบรู้สึกรัดทดให้ตายสิ! บ้านเมืองเรามันก็มีดีตั้งหลายต่อหลายอย่าง แต่ไม่ค่อยมีใครเห็นค่า จะมาเห็นค่าตอนเขามาดูถูกประเทศตัวเองเนี่ยนะ? ไม่คอ่ยจะเข้าใจ

เริ่มนอกเรื่องอีก :)

แต่เราก็คิดว่ายังไงแล้วความงามมันไม่ได้มาจากภายนอกอย่างเดียวนี่... มันอาจจะไม่ได้อยู่ที่ใจก็ได้ มันอยู่ตรงที่ว่า "ความดี" นั่นแหละเป็นตัวนำพาความงามไป

ปล. เราไม่ได้ว่าบ้าเกาหลีแล้วไม่ดีนะ แต่ว่าอะไรที่มันไม่ใช่ตัวเรามันก็ไม่ใช่ตัวเรานั่นแหละ เกาหลีเขาก็มีดีของเขา ไทยเองก็มีดีของไทย อยากให้มองกันบ้าง ^^