18.56 นาฬิกา, 30 ธันวาคม
ห้องสมุด, ชั้นบนสุดของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง
ไม่เคยเห็นที่นี่เงียบขนาดนี้มาก่อน
แม้ว่าฉันจะเคยมาห้องสมุดแห่งนี้ตั้งแต่เช้าตรู่จนแทบจะเปิดห้างก็ไม่เคยพบกับความเงียบสงัดขนาดนี้มาก่อน
ก็จะสิ้นปีแล้วนี่นะ… ใครจะมาหมกตัวอยู่ในห้องสมุดกันล่ะ เขาคงไปกินข้าว ดูหนัง ถ่ายรูปกับแสงสีที่จัดขึ้นสำหรับเทศกาลปีใหม่แล้ว
... ใครที่ว่าไม่ใช่ฉันด้วยหนึ่งคน
ฉันต้องสอบหลังจากเริ่มต้นปีใหม่ไปได้หนึ่งอาทิตย์... นี่แหละคือเหตุผลที่ว่าทำไมฉันต้องมานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียว
อันที่จริงไม่ใช่ว่าฉันไม่มีเพื่อนคบนะ… แต่ถึงแม้ว่าจะหยุดไม่กี่วันและใกล้ช่วงสอบเพื่อนของฉันก็พากันกลับบ้านที่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ เท่าไหร่นักกันหมด ส่วนแฟนนี่ก็ไม่ต้องพูดถึงเลย ฉันไม่เคยมีสิ่งมีชีวิตที่ว่านี้ในชีวิตมาก่อน
แต่ที่ฉันถูกเพื่อนทิ้งคงยังไม่น่าเศร้าใจเท่ากับที่ทั้งพ่อแม่และพี่สาวคนดีของฉันพากันไปเที่ยวต่างประเทศในช่วงนี้
นี่มันเทศกาลปีใหม่หรืออะไร... ทำไมมันหดหู่อย่างนี้ก็ไม่รู้?
ฉันถอนหายใจพลางเคาะปากกาในมือเล่น...
พอคิดมากขึ้นมาแล้วสติสมาธิที่จะอ่านหนังสือก็กระเจิดกระเจิงไปหมด เลยได้แต่ไล่สายตามองคนไม่กี่คนที่ยังเหลือในห้องสมุดแก้เบื่อไปก่อน
เด็กวัยมัธยมปลายโรงเรียนเก่าของฉันกำลังนั่งหัวเราะคิกคักอ่านหนังสือการ์ตูนกันอยู่มุมโน้น
เพื่อนนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันฉันแต่คงคนละคณะกำลังสาละวนกับการเลือกหนังสืออ่านอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะที่ฉันนั่ง
เสียงดนตรีดังแผ่วๆ มาจากอีกหนึ่งห้อง
คู่รักคู่หนึ่งกำลังเก็บของด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
... และตรงมุมนั้นมีเพื่อนคณะเดียวกับฉันกำลังนั่งคร่ำเคร่งอ่านหนังสืออยู่
เหมือนว่าสายตาฉันจะมีกระแสจิตอะไรบางอย่างทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมามองฉัน
เราสบตากับอย่างเงียบงัน... และเธอเป็นฝ่ายหลบตาฉันก้มไปอ่านหนังสือต่อไปราวกับว่าเราไม่รู้จักกัน
... ที่จริงแล้วก็ว่าอย่างนั้นก็ได้ เพราะเธอไม่ค่อยถูกกันกับเพื่อนสนิทของฉันเท่าไหร่
ถึงเรารู้จักกันก็คงไม่มีเรื่องต้องเสวนากันเท่าไหร่
ฉันว่าฉันเศร้าใจกว่าเดิมอีก...
19.32 นาฬิกา, วันเดิม, สถานที่เดิม
เสียงประกาศจากห้องสมุดเตือนว่าอีกครึ่งชั่วโมงจะปิดทำการและจะเปิดทำการในช่วงที่พ้นวันหยุดราชการในปีถัดไปดังขึ้น
ฉันหยุดอ่านหนังสือ... อันที่จริงต้องบอกว่าฉันหมดสมาธิไปตั้งแต่ก่อนหน้าแล้ว
เก็บของแล้วกลับหอไปนอนดูทีวีคนเดียวก็ได้วะ!
ฉันเก็บข้าวของเครื่องเขียนของตัวเองที่กระจัดกระจายอยู่เต็มโต๊ะลงใส่กระเป๋าอย่างเหนื่อยหน่าย
‘นี่…’ เสียงที่ดังขึ้นมาจากบนหัวของฉันทำให้ฉันสะดุ้งโหยงอย่างตกใจ และพบร่างของเพื่อนร่วมคณะของฉันเองยืนค้ำหัวอยู่
‘เฮ้ย’ เธอหัวเราะคิก ‘ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่นึกว่าจะขวัญอ่อนนะเนี่ย’
แล้วใครจะปิดว่าเธอจะโผล่มาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงแบบนี้ล่ะ?
‘มีอะไรหรือเปล่า?’
‘อ๋อ... ก็ไม่มีอะไร จะว่าไปก็มีก็ได้ จะกลับแล้วเหรอ ไปเดินดูไฟปีใหม่เป็นเพื่อนเราหน่อยดิ’ เธอพูดออกมาหน้าตายเล่นเอาฉันมึนหนักกว่าเดิม ทีเมื่อกี้เงยหน้ามาสบตากับยิ้มทักสักนิดยังไม่มี แต่จะชวนฉันไปดูไฟปีใหม่ ยัยคนนี้นี่สติดีรึเปล่านะ...
ถึงแม้ว่าจะคิดอย่างนั้นแต่ว่าประโยคที่ฉันตอบกลับไปกลับเป็น...
‘แต่เราไม่มีกล้องถ่ายรูปนะ’
20.45 นาฬิกา, ใกล้กับต้นคริสต์มาสต้นใหญ่, วันเดิม, ในห้างสรรพสินค้าเดิม
‘ดึกแล้ว... กลับบ้านกันเถอะ แล้วนี่แกจะกลับยังไง’ เธอมองนาฬิกาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสดใส
จะไม่ให้ดึกได้ยังไงกันล่ะ... พอออกจากห้องสมุดปุ๊บ คุณเธอก็ลากฉันไปเข้าร้านไอศกรีมปั๊บ แถมด้วยจ้อไม่หยุด (หมายถึงเธอ ส่วนฉันก็ได้แต่ทำตาปริบๆ รับฟังอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวเพราะพูดไม่ทัน)
‘ฉันกลับหอ... เดี๋ยวนั่งรถไฟฟ้าไปแปบเดียวก็ถึงแล้ว แล้วแกล่ะ?’
‘อ๋อ... เดี๋ยวมีคนขับรถมารับน่ะ...’
โคตรจะคุณหนูเลยนะยัยคนนี้
‘เดี๋ยวเราไปส่งแกที่หอก่อนแล้วกัน จะได้ไม่อันตราย ปะ... ไปกัน’ ว่าจบก็เดินลิ่วออกไปไม่ทันให้ฉันได้มีข้อโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น
22.00 นาฬิกา, หอพักของฉัน
ฉันนั่งยิ้มอยู่หน้าสมุดไดอารีของตัวเอง วันนี้เป็นวันที่แปลกสำหรับฉันจริงๆ นะ
ฉันนึกถึงคำพูดของเพื่อนที่พูดทิ้งท้ายก่อนที่ฉันจะลงจากรถ
‘ไว้เจอกันแกก็ทักเราบ้างล่ะ ถ้าไม่มีเพื่อนอ่านหนังสือบอกก็ได้เราชอบไปอ่านที่นั่น ถึงเพื่อนแกจะไม่ค่อยชอบเราและเราก็ไม่ค่อยชอบเพื่อนสนิทแกก็เถอะ’ ว่าแล้วเธอก็ยักคิ้วให้ฉันหนึ่งที
การที่เพื่อนของฉันไม่ชอบเธอไม่ได้หมายความว่าเราจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้
ต่างคนต่างมีเหตุผลของตัวเองเสมอที่จะชอบหรือไม่ชอบกัน
และฉันก็คิดว่าเธอไม่ใช่คนที่แย่เท่าไหร่หรอกนะ
ในวันใกล้สิ้นปีแบบนี้... ฉันก็ได้มี ‘มิตรภาพใหม่งอกเงยมาจากไฟปีใหม่’ โดยไม่คาดคิดซะด้วย!
ปล. ห่างหายจากการอัพบล็อกไปนานจนบล็อกเหม็นเปรี้ยวมากๆ แล้ว คิดถึงทุกคนเลยค่ะ /กระโดดกอด ไม่ใช่แล้ว!
ปล.2 สภาพชีวิตตอนนี้คล้ายในเรื่องมาก ถูกกองหนังสือทับตายเลย ไม่ค่อยมีเวลาทำอะไรทั้งนั้น TwT คิดถึงบล็อกของทุกๆ คนนะคะ ไว้ทยอยเก็บหนังสือออกจากชีวิตได้เมื่อไหร่หนูจะแวะไปเยี่ยม :)
ปล.3 นี่เป็นเรื่องสั้นเรื่องที่สอง (รึเปล่า แหะๆ ไม่ได้อัพนานแล้ว) ของ "PLACE" นะคะ ฝากด้วยน้อ :))
ปล.4 สวัสดีปีใหม่ย้อนหลังทุกท่านต่ะ ขอให้มีสุขีทั้งปีเล้ย ^ ^